Yusuf Töbe
@Ysf1215
14 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Hepimizin ruhunda bir parça çirkinlik yok mudur? Hepimizin insanlara göstermekten kaçındığı bir iç yüzü? Hiç düşündünüz mü insanlar size baktığınızda ruhunuzu da görebilselerdi ne olurdu? Kim bilir belki de çoğumuz insan içine çıkmaz istemezdi!..
Kitapta geçen bi cümle ile sonlandırmak istiyorum zaten bu cümle çoğu şeyi anlatıyordur..
‘’Tanımlamak, kısıtlamaktır.”
Reklam
Neydi insan, ne uğruna yaşıyordu?
Gelgelelim hayatın manasını aramaya ve bir kaç anlam çıkarmaya. Hayat sadece insanın bir yoldan geçip ayak izi bırakmadan geçmesi olmamalı. Uğraş vermeli insan, üretmeli insan, önce insan olmasını becerip insan gibi sevmeli, gerçekleri tozpembe görmekten vazgeçmeli. Saygı duymasını bilmeli boynuna doladığı bütün önyargı zincirlerini bir çırpıda kırabilmeli. Küçümsemekten vazgeçmeli...
Çok şey öğrenmeli insan çok ama hayır olmuyor gün gide gide cahilliğin kuyusunu kazarken daha da canavarlaşıyor..
Çok duygusal, insanın içini burkan bir kitap okumak için geç kaldığım bir kitap, hayatın tatlı ama daha çok acı yönünü gösteren bir kitap.
Bana göre bu kitabı özetleyen bendeki cümle bu: Jose Mauto yaşadığı bütün acılarını, umutsuzluklarını, masumiyetini zezenin omuzlarına yüklemiş ve bizim acılarımıza ışık tutmak için satırlara dökmüş..
Hikayeleri okurken oradan oraya sürükleniyoruz.
Neresinden tutsak elimizde kalacak bu düzen.
Ama yine de “Korkma!” diyor Sabahattin Ali.
Korkma sormaktan, sorgulamaktan; değişmekten, değiştirmekten. En fazla ne olabilir ki?
