"Ama yine de kuşlar, istedikleri zaman sevdiklerine uçabiliyor, gidebiliyorlar. Alçaktan ya da yüksekten... Belki bu, tek ve yegane özgürlüktür. Ve gökyüzü, güzelliğini topraktan alır. Tıpkı denizin rengini gökyüzünden alması gibi"
"Şu hayatın acımasızlığına bak; kuşlar da ölünce toprağa gömülüyor. Oysa onların ruhları gökyüzüne ait. Bir mezarlık olmalı. Gökyüzünde. Bulutlara dokunabilen bir mezarlık. Belki o zaman bir nebze de olsa, kuşlar hak etttiği özgürlüğe kavuşabilir"
"Kuşların uçmak zorunda olduğunu bilmiyordum. Uçmazlarsa ölürler. Ama yüreklerinin bir bağ ile yeryüzüne bağlı olduğunu yeni öğrendim. Ne kadar yukarı uçmak istese de aklı, kalbi ona bir noktada dur diyor. Benim yüreğim nereye bağlı onu bulmaya çalışıyorum. Başımın içini solmaya başlamış bir bahçe gibi hissediyorum."