Ley’Lâ’ya…
(Çölün Destanı)
Bu gece rüyadan daha eski bir yerde
Ley’Lâ’yı gördüm;
kumun hafızasında,
ateşin dilinde,
ateşin korunda,
korun yangınında…
Gözleri elâ;
gecenin mühürlendiği bakış.
Adını andım; çöl sustu,
rüzgâr diz çöktü…
Ley’Lâ…
Çölün ceylan gözlü ahûsu;
yolu sevdaya çıkan,
sevdada kalan.
Pusu kurmaz; sevdayı sınar.
Gözyaşı dökmez; duaya çevirir.
Bahtı kara sanırlar;
oysa gece,
güneşi saklamak için vardır…
Saçları geceye emanet,
kirpikleri sabrın kılıcı kadar keskin.
Bir damla vardı gözlerinde;
inci değil; bir yemin…
Kederi güzeldi;
çünkü taşıyabilmişti.