Ruhum artık ne sevgiye ne de başkalarının ilgisine aç; tek arzusu uzun süredir eksikliğini hissettiği o derin huzur. Ne var ki, etrafına ışık saçan birisi olmaya çabalarken kendi içimdeki kandilleri fark etmeden söndürdüğümü görüyorum. İçimdeki heyecanın yerini yavaş yavaş hayal kırıklığına bırakmasından duyduğum burukluk, beni daha da içime kapatıyor. İnsan ömrü boyunca bunu anlamakla geçiyor: Sizi olduğunuz gibi kabullenen yegâne yer topraktır; yaşayan diğer herkes ise ya sizi kendi kalıbına sokmak ya da kendi amaçları doğrultusunda kullanmak için var ne acı…