Zeliha Özbolat
@Z3liss
Şu anda okuduğu kitap
Ateşin ışığında Akhilleus’un gözleri parlaktı, titreşen gölgelerle çehresi keskin çizgilere bürünüyordu. Bu yüzü karanlıkta da, kılık değiştirmişken de tanırdım dedim kendi kendime. Deliliğin pençesindeyken bile tanırdım.
Yüzerken, oynarken veya konuşurken üstüme bir his çökerdi. İçimi dolduruşuyla, göğsümde yükselişiyle korkuya çok benzeyen bir histi bu. Aniden boşanan yaşlar gibi hızla gelirdi. Oysa ikisi de değildi, korku ve yaşlar ağırken bu his kuş hafifliğindeydi, onlar donukken bu his parlaktı. Mutluluğu daha önce de tatmıştım, tek başıma eğlence arayarak taş sektirdiğim, zarlarla oynadığım veya hayal kurduğum kısa anlarda mutlu olmuştum ama aslında o zamanlar hissettiklerim bir şeyin varlığından değil yokluğundan kaynaklanıyordu. ….. Bu yeni duygu farklıydı. Yanaklarım acıyana kadar gülüyordum, kafa derim kafamdan sökülüp gidecekmiş gibi karıncalanıyor, dilim özgürlükten sersemlemiş halde benden kaçıyordu.
Akhilleus’un Şarkısı1000Kitap
Bu kitabı bitireli aslinda bir kac gun oldu ancak beğendiğim sozleri buraya yazicak zaman bulamamistim henuz simdi begendigim bir kac cumleyi buraya da birakmak istiyorum. Ayrica demek istiyorum ki gercekten mukemmel bir kitapti iliskilerinde bazen cildirdigim ve siz napiyosunuz dedigim anlamlandiramadigim yerler oldu ancak birbirlerine duyduklari sevgi ve ilgileri o kadar guzeldi ki hayranlikla okudum her satirini. Sonu ise gercekten gozlerimin dolmasina hatta aglamama sebep oldu gercekten cok guzeldi ve bir sure etkisinden cikamayacagim bir kitap oldu. Son olarakta bu kitabi begenecegimi dusunup bana oneren ve hatta birlikte okudugumuz 
linnea askima da cok tesekkur ediyorum.
linnea askima da cok tesekkur ediyorum.
