Ne tuhaftır ki insan, misafir olduğu dünyada kendini aldatır.Halbuki insan ruhuna cesed giydirilerek dünyaya gönderildiğinde artık ölüm yolcusu demektir.O yolun bir hazırlık mekanına girmiş olduğu halde bu hakikatten ekseriya gafil yaşar.
Kalpler,hayatın akışı içinde yaşama sevinci ile ölümden ürperiş gibi iki müthiş zıtlığın içinde çalkalanır durur.Daimi bir akış halinde olan hayat ve ölümün hakiki manaları idrak edilmeden, yaratılış sır ve hikmeti ile insanın gerçek mahiyeti de kavranamaz.