"Anlatılmamış bir hikayeyi içinizde taşımaktan daha büyük bir acı olamaz." Bu cümle, beni uzun uzun düşündürmüştü. Gerçekten de insan, konuşamadığında yazabiliyor; çünkü en çok o zamanlarda kendimizi buluyoruz. İnsan, dünyada sadece kendini var etmekle o kadar meşgul olur ki, tüm sorunlarının diğer insanlarda da olduğunu unutur ve bu kitap biraz da bunu hatırlatmak için var. Kısa pasajlarda kendinizden örnekler bulacağınıza eminim. Ne yapıyorsanız yapın; sahilde, otobüste, bir metro durağında ya da bir bahçede, bir ağacın altında bir sayfa çevirin, orada mutlaka ilginizi çeken birkaç cümle olacaktır. Kitap, kapağındaki renklerle bile pozitif enerji yayıyor. Ayırdığım zamanıma değdiğini hissediyorum.