'Dünyanın bütün kızılderilileri kaybeder, Spartaküs kaybeder, gün batarken sararır, Sadri Alışık denilen hergele, her filminde ağlardı. O ağladıkça ben de ağlardım. Nedenini bilmez ağlardım. Ağladıkça Sadri'ye kıl kapar gıcık olurdum. Üçüncü şahıs olarak kalışına, hep gidici kadınları sevişine, bu gidiciliklerin bir mecburuyet gibi duruşuna, Sadri'nin bu mecburiyetlere, giden kisinin özgürlüğü gibi bakıp, ona ihanet etmemek için kendine ihanet edişine...'