"Lütfen söyler misiniz, buradan ne tarafa doğru gitmeliyim?"
" Bu daha çok nereye varmak istediğine bağlı" dedi Kedi.
"Neresi olursa olsun..." dedi Alice.
"ÖYLEYSE NE TARAFA DOGRU GIDECEGININ ONEMI YOK" dedi Kedi.
Hayat en çok da umursamamayı öğretiyordu, sürekli bir saldırı altında yaşamak zorunda kalmışlara..
Ait olmadığını bildiği hiçbir ortamın fikri umrunda olamayacaktı!
Ülkü dogasıni baskilamak için öylesine yoğun, öylesine derin bir savaş veriyordu ki kendiyle,feci yenilecekti. Semiha emindi çünkü insanın kazanamayacağı tek savaş kendisiyleydi. Ama yenilgi öyle kıymetlidi ki... işlevsiz düşüncelerimiz, gereksiz bilmişliklerimiz, ezbere hallerimiz içimizdeki meydanlarda verilen muharebelerde ayıklanıyor, karakterimiz bu yenilgilerden doğuyordu.