Doğal güzelin zamansallığı henüz olmamışlıktır. Gelecek olanın ütopik ufkundan belirir. Dijital güzelin zamansallığı ise bunun aksine geleceksiz ve hatta tarihsiz, dolayımsız bir şimdidir. Sadece orada mevcuttur. Doğanın güzeli bir uzaklıkta var olur. "Ken-idisini en yakın yakınlığın anında gizler." Auralı uzaklığı onu her çeşit tüketimden alıkoyar
Güzelin seyri hazzı değil, şoku meydana getirir. Güzelin yükselen mertebelerinin sonunda güzelin ehli "birden", "harikulade güzeli, "ilahi güzel"i görür.
Gören kendisini kaybeder, hayrete ve dehşete düşer.
Bir "delilik" onu sarar.
Platon'un güzellik metafiziği, beğenmenin estetiği olarak günümüzün güzel estetiğinden keskin bir biçimde ayrılır.
Günümüzün estetiği özneyi sarsmak yerine, onun otonomisini ve kendini beğenmesini onaylar.
Böylece güzel, negatifliğinden dolayı doğrudan haz vermeyen yücenin karşıtı oldu. Yüceyi güzelden ayıran negatifliği, insan aklına döndüğü zaman, pozitifleşti.