Mine
@Zamanebook
Söz uçar, yazı kalır. İşte o kalanların peşindeyim. Fikirlerin mücadelesini seviyorum.
488 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
Canım seri 😍 Geçen hikayeme atmıştım. Burayada atayım da şu seriye olan aşkımı bilmeyen kalmasın
“Sonunu göremediğim yolda yürüyemem,” dedim. Bileğimi nazikçe kavradı. “Sevilmek için çırpındığım yaşı çoktan geçtim, kanatlarım artık bana sunulmayan sevgiler için oynamaz.”
“Sen bana bir şeyler anlatırken, ben sadece sigaramı yakıp seni izlemek istiyorum,” dedi.
MIH: DİLSİZ YANKI – KALBİMİ ŞURAYA BIRAKTIM...
"Elif bu bilgiyle Siraç’ı terk mi edecek yoksa 'her şeye rağmen' mi diyecek?" diye tırnaklarımı yiyerek başladım ama beklediğim (ve kalbimin sesini dinleyen!) o kararla derin bir nefes aldım.
Gelelim bizim yaralı kuşa... Siraç! Bu kadar güçlü, bu kadar sevdiğine yanık bir adam beklemiyordum. Adam resmen tek başına kitabın romantizm barajını patlatıyor, her sahnede "daha ne kadar düşebilirim?" dedirtiyor. Elif’in o sonsuz sabrı, bilinmezlik içindeki dik duruşu ve Siraç için savaşması... Gerçekten birbirlerinin sığınağı olmaları çok özeldi.
Ama dostlar, olaylar sadece aşk meşk değil! Arka planda dönen o oyunlar, pusuda bekleyen gizemli düşmanlar... Siraç’ın soyağacı resmen labirent gibi! Bir ara "Kim kimin nesiydi, bu amca kimin tarafındaydı?" diye devreleri yaktım (karışık kurgu sevmediğimi biliyorsunuz, beynim biraz mola istedi ).
Ve o korktuğum son... Ah Siraç, Elif sana sınırını çizmişti ama sen yine bildiğini okudun. Yaralı çocukluğuna mı üzüleyim, Elif’in hayal kırıklığına mı yanayım bilemedim. Kalbim parça pinçik!
Üçüncü kitabı şimdiden kapıda beklemeye başladım bile.
