Acılar yoluyla bu en büyük ayıkma, o hayalcilikten kurtulmanın bir yoludur: Belki de biricik yoludur (Hristiyanlığın kurucusunun çarmıhta yaşadığı durumun  bu olması mümkündür, çünkü sözlerin en acısı, “Tanrım, beni neden terk ettin!”
Yanınımızdaki bir insanın bir eylemi karşısında ne yapıyoruz? -İlk önce, o eylemden bizim için nasıl bir sonuç doğduğuna bakıyoruz - o eylemi yalnızca bir görüş açısından görüyoruz. Bu sonucu eylemin a m a c ı olarak kabul ediyoruz- sonunda o insana böyle niyetlere sahip olmayı k a l ı c ı bir özellik olarak atfediyoruz ve bundan böyle ona, “zararlı bir insan” diyoruz. Üç katlı bir yanılgı!