Umut ile unut arasında kaldı gönlüm,
Bir harf yüzünden dağıldı ömrüm.
Ne seni beklemekten dönebildim,
Ne de adını içimden silebildim.
Bir yanım “gelir” der, geceye kanar,
Bir yanım “bitti” der, sessizce yanar.
Söyle, bir harf nasıl bu kadar ağır olur,
İnsan sevdiğini unutamaz, umutla yorulur.
Kalbim iki sözün ortasında kaldı,
Biri yara açtı, biri teselli sandı.
Ben seni unutmaya her niyet ettiğimde,
Umut gelip yine adını andı.