İnsanların genellikle istediği ihtiyaç duyduğu şeylere karşı bir ilgisizliği vardı onun. Acayip sessiz bir hücrede tek başına oturup o sakin gözlerinden dışarıya dünyaya bakıyormuş gibiydi.
Yabancıydı dünyaya ama yalnız değildi
Ela gözleri sanki mümkün olan her türlü trajediyi görmüş acı ve ızdırabın tüm basamaklarını adım adım çıkmış artık insanüstü bir sükunet ve anlayış düzeyine ulaşmış gibiydi. Kendi yerini biliyor kabul ediyor ona razı oluyor gibi bir hali vardı
Bazen yaşamın içinde kaybolmuş gibi hissediyorum sanki nefes alıyorum ama gerçekten yaşamıyorum İçimde bir boşluk bir anlam arayışı var Belki de bu ruhumun sessiz bir çığlığıdır bilemiyorum…