Tanrı, hayatına bir nefes üfleyip tekrar geri çekmiş, bir güneş onu birden aydınlatmış, sonra ebediyen sönmüştü...Evet ebediyen sönmüştü, ama hayatı da artık silinmez bir anlam kazanmıştı; şimdi niçin yaşamış olduğunu, niçin bundan sonra boşuna yaşayacağını biliyordu.
Dua et de talih şikayetlerini duymamış,seni nankör saymamış olsun,dedi.O,verdiği nimetlerin değerini bilmeyenleri sevmez.Şimdiye kadar hayatı yalnız okuyarak,dinleyerek öğrendin.Kendi yaşantınla da görüp anlayacaksın...Hele bir ortasına düş,birçokları gibi acılara,dertlere katlan,o zaman... bu kaygılara harcayacak zaman bulamazsın...Güçlerini sakla!
İnsan niçin yaşadığını bilmezse günü gününe yaşamakla kalıyor; günün geçmesini,gecenin gelmesini beklemekten başka zevki olmuyor.Bugün nasıl yaşadım,sorusuna cevap vermeden uykuya dalıyor,ertesi gün gene aynı hayat.