Peygamberimiz kendisini düşünmedi.Kendisini değil ümmetini düşündü.Suyu alırsa ümmeti zengin olurdu.Dünyada rahat ederlerdi.Ama dünya hayatı çok kısa ve geçici bir hayattı.Asıl önemli olan ahiret hayatı idi.Hiç bitmeyen ve sonu gelmeyen hayat...Bir insana yapılabilecek en büyük iyilik ahiret hayatını kurtarmaktır.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Istırabına sabırla katlanırdı,çünkü nedenini başkalarında değil,kendinde arardı.Sevinçleri de yoldan çiçek toplar gibi koparır ve daha solmadan atardı;böylece her zevkin dibindeki acı tortuyu tatmazdı.
Doğduğunu herhalde annesinden başka kimse fark etmemiştir;yaşadığını da pek az kimse bilir;fakat ölümünü kimse fark etmeyecek,öldüğüne kimse sevinmeyecek,kimse acımayacaktır.
Ve onu Miraç 'a davet etti.Vaktinde Hz.Musa Allah'ın cemalini görmek istemiş,ancak"Sen buna dayanamazsın" cevabını almıştı.Ve Allah'ın dağa tecelli etmesiyle koskoca dağ paramparça olmuştu.İşte Efendimiz o tecellinin aslıyla bizzat Rabbimizin cemaliyle müşerref olacaktı.