ZehrAktaŞ
@ZehrAktaS
Adım ZehrAktaŞ, Henüz bu platformda yeniyim. Geldim gidiyorum yalan dünyadan diyerek her telden yazdığım yazılarım ile sizlerleyim...
Çocuk gelişimi, okul öncesi, tarih, kültürel mirası koruma, turizm, bilgi yönetimi, bilgisayar işletmenliği.
6 Aralık 1997
5 okur puanıMart 2019 tarihinde katıldı
Göçebe
"Öyle bir sihirbazdın ki beni kaybettin.
Biliyorsun,
Ben hangi şehirdeysem,
Yalnızlığın başkenti orası.
Sen aklım ile kalbim arasında kalan,
En güzel çaresizliğimsin.
Özenle katlanmış bir mendil gibisin
Sil beni ne olur kırk yıllık kirim,
Pasım gitsin."
- Cemal Süreya
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hava tüm gün 40 dereceden fazlaydı. İçimden "bu Mersin sıcağı da temmuz ayında daha fena oluyor" derken birden kapı çaldı. Oysa kimseyi beklemiyordum. Kapıyı açtığımdaysa karşımda birisini beklerken bir zarf görmüştüm. Pembe bir zarf. Merakla içini açıp okumaya koyuldum. 3 sayfa mektup vardı içinde. Özensiz bir el yazısı, yanlış imla kuralları derken zor bitirdim mektubu. "Bazen" dedim, "bazen keşke Türkçe öğretmeni olmasaydım. Çünkü konuşurken insanların ne dediğine değil de imla hataları yapıyor mu diye odaklanıyordum son zamanlarda...
Mektubun sonunda küçük bir dudakla yapılmış öpücük izi vardı. Sonra karşıma öğrencilerimin sınav kağıtlarını alıp incelemeye koyuldum. Çünkü bu özensiz mektubu mutlaka bir öğrencim yazmış olmalıydı. Ortalama 25 dakika boyunca inceleme yaptıktan sonra kağıtlar bitince iyice merak ettim bu mektubun sahibini... "Kimden bu mektup, kimden bu mektup..." diye düşünürken yine kapı çaldı. Bu sefer karşımda annem vardı.
Yemeklerimizi yedikten sonra tatlı faslında annem bana "sende bir gariplik var geldiğimden beri içe neye gülüyorsun böyle" diye sorunca ona mektup olayını anlatmaya koyuldum. Mektubu uzun uzun okudu. Ardından kendi odasından kocaman bir kutu getirip içinden bir deste mektup çıkardı. Başta ne yaptığını anlamasam da annemin de bir zamanlar tarih öğretmeni olduğunu hatırlayınca aklı yerine geldi. Eski öğrencilerinin notlarına bakıyordu. Ama annem emekli olalı 20 yıl olmuştu neredeyse. Yani bu mektubu yazanla annemin eski öğrencilerinin ne alakası vardı? Sonra biz notlara bakarken iyice hava kararmıştı. Annem "buldum, buldum Seyit" deyince duraksadım. Oysa sevinmem gerekmiyor muydu?
Evet, yazılar 25 yıl öncesine aitti ama annemin keskin hafızası asla yanılmazdı. Annemin eski öğrencilerinin notlarına ve bana gelen mektuba
Kahroluyorum Mathilda,
Seninleyken sensiz olmak beni kahrediyor.
Sana dokunma fırsatım varken bunu yapamıyor olmak çok daha beteri...
Sahi söylesene bulunduğun soğuk toprak seni ısıtıyor mu?
Isıtıyor mu o soğuk narin ince ellerini?
- ZehrAktaŞ
OnsuzlukKendi Kalemimden
Bugün günlerden yağmurlu bir cumaydı. İşten çıkmış otobüste kafamı cama dayayıp "çok eski şarkı" isimli müziği dinliyordum. Sözlerinde "iznin olmadan hala seviyorum seni" geçiyordu. Evet, onun izni olmadan hala onu seviyordum. Onu "kafamda dönüp duran plaklar" gibi çalıp duruyordum adeta...
Sanki bedenime tüm esaretiyle nüfuz etmişti de ben bir türlü ondan bana kalan prangaları atamamıştım üzerimden.
Sanki ellerimden hala sımsıkı tutuyordu da ben onu uçurumdan itmiş gibi hissediyordum. Oysa onun beni terk edişinin üzerinden iki koca yıl geçmişti. İki büyük koskoca yıl.
Yediğim yemekler bile onsuz tatsız geliyordu. En sevdiğim yağmurlu havalar bile artık bana cenaze merasimi gibiydi. Onu özlemiyordum ama onunla olan anılarımı her saat hatırlıyor ve özlüyordum.
Artık yüzü aklımdan siliniyordu. Sesi, kokusu, nefesi, elleri, sarılışı... Onu özlemeyi özlüyordum. Onu sevmeyi seviyordum. Onsuz olup ardından ona kavuşmayı...
Bu aşk mıydı hiç bilmiyorum ama özlemenin ne demek olduğunu iliklerime kadar o yanımdayken bile yaşıyordum.
Onun adı mı? Adı Zehra'ydı. İsmini pek sevmezdi ama ben ona çok yakıştırırdım. Çünkü anlamı "güzel yüzlü, iyi kalpli kadın" demekti. Ve o benim gözümle görüp görebileceğim en güzel kadındı. Zira onu tanıdıktan sonra herkese kör olmuştum.
Zehra çok zeki, azimli, çalışkan ve tutuğunu koparan bir kadındı. Yaşı 30'a yakındı ama şu yaşına kadar kimseyi sevmek bile istememişti. Başta bunu duyunca onun çok kendini beğenmiş bir kişiliğe sahip olduğunu düşündüm. Ama sonradan anladım ki bu düşüncesinde çokça haklıymış.
Onunla bir Kızılay etkinliğinde tanışmıştım. Çocuklarla deliler gibi eğleniyor ve gülüyordu. Açıkçası onun bu hali beni epeyce şaşırtmıştı. Çünkü o normalde çok ciddi bir kadındı. Ve özellikle erkeklere karşı çok daha ketumdu. Bu yüzden