Onun yerinde kim olsa ardında bıraktığı onca dünyalık için yanar yakılırdı. Bırakamazdı kolay kolay, bırakılmazdı.
Lakin o bundan yani mal, mülk, makam ve şöhretten kurtulduğuna şükrediyordu.
Herkesin ulaşınca nimet bileceği makama “azap” diyordu.
İnsan yalnızlığa meylettiği vakit yahut insanlardan uzak olmak istediği vakit Allah’a yaklaşıyordu ve ben(nefs) istemezdim asla bunu. O ki insan Allah’a yaklaştıkça benden uzaklaşırdı.
Bu dünyada sana kötülük yapmak isteyen insanlar çıkacak karşına, ama unutma ki iyilik yapmak isteyenler de çıkacak. Kimi insanın yüreği karanlık, kimininki aydınlıktır. Geceyle gündüz gibi ! Dünyanın kötülüklerle dolu olduğunu düşünüp küsme, herkesin iyi olduğunu düşünüp hayal kırıklığına uğrama!