Zekeriya bal
@Zek2335
İstanbul~Sivas~İzmir~Ankara~Elazığ
Sadece yapmamız gereken insan olmak ve iyilik tohumları ekmek insanların kalbine...
@zekeriyabal06
Şu anda okuduğu kitaplar
Babalar hakkında yazmak daha zordurİnsan ve Duygular
Belki de annenizle aranızda görünmez bir göbek bağı varlığını çocukluğunuz boyunca sürdürdüğü içindir; anne hep yanınızdadır, öğle yemeğini hazırlar, hastayken size o bakar, elini alnınıza koyar; anne, içinde yüzdüğünüz hava gibidir. Baba bambaşka bir şeydir puslu, belirsiz ve karanlıktır, bazen korkutucudur, çoğu zaman ortada yoktur, sigarasının şnorkeline kenetlenerek başka sularda ve bulutlarda yüzer.
Biz, sosyalizmin çocukları, bir anlamda babasız büyüdükAlıntı
Sosyalizm kendine has o ruhsuz üslubuyla "Aile toplumun en küçük hücresidir" iddiasında bulunsa da, Baba, bebek ancak iki yaşına geldiğinde ortaya çıkar, diye babanın onun en güvenilir parçası olmadığı açıktı. Babalar içerlerdi, kâğıt oynarlardı, fıkra anlatırlardı. Üstelik nasıl bir geçmişe sahip oldukları, halk iktidarının uygulamalarından nasiplerini alıp almadıkları, akşamları mutfakta yasak radyo istasyonları dinleyip dinlemedikleri de çok net bilinmiyordu. Bu arada babam bu profile neredeyse tümüyle uyuyor.
Farklı yollarAlıntı
Seni seviyorum, senin için üzülüyorum, seni özlüyorum gibi güçlü sözler söylemenin kabul görmediği bir kültürde, insanlar sevgilerini ifade etmek için farklı yollar bulur. Annelerimizin suskunluklarından harika börekler yaptığını daha önce yazmıştım. Babam ise bahçeyle ilgilenirdi. Hem de ne bahçeydi! Sanırım bunlar bize duydukları sevginin ilanlarıydı.
Çocuklarına yük olmamakDuygu ve Düşünce
Onların savaş sonrası neslinin tamamını tanımlayabilecek tipik bir ifade. Tüm bunlar olmadan önce, babamla yaptığımız son konuşmalardan birinde, bahçeye bakan verandada güneşin altında otururken annem, durup dururken, öylesine, hiçbir sebep yokken şöyle dedi: Umarım kendi başımızın çaresine bakabiliriz ve size yük olmayız, elimiz ayağımız tutarken ve aklımız yerinde ölürüz, geceleri artık bunları düşünüyoruz.
Onun Üzerinde Hiç Eskimeyen..1000Kitap
Bir zamanlar dünyanın tüm öğleden sonralarını dolaşırken giydiğim, seyahat etmekten yıpranmış ceket. Şimdi, son elli yıldır hiçbir yere gitmemiş olan babamın sırtında. Bahçede şapkasını, benim Berlin'de giydiğim şapkayı çıkarıyor. Bizim eski montlarımızı, kotlarımızı, yurtdışı gezilerimizi ve gençliğimizi eskitmeye devam eden BABAM...