Canım çok acıyor ,
kalbimde bir yara var durmadan kanayan
üzgünüm çok üzgünüm
Hatalarımı kabul edemiyorum
Onlar yapışıp kalıyor işkence aleti gibi
Ama acı çekmek bu hayatın alışılmışı , o olmadan hayat devam etmiyor gibi
Üzgünüm ve kırgınım kime bilmiyorum
Kendimden acizim bunu biliyorum
Beni yiyip bitiren kaygım belirsizlik mi belirginlik mi
Gözyaşlarımın yüzümden suzuluşunu çok seviyorum galiba
Kendimi üzmek için bahaneler arıyorum sanki
Ya da gerçekten üzülecek bir şey vardır, sizler yanılıyorsunuzdur,
Ben kuyuyu gördüm de mi ağlıyorum, kuyuya düşeceğim diye mi ağlıyorum yoksa ben zaten kuyuda miyim
Yaralı ,yalnız ve yanlış
Acılar içinde kıvranan, benliğinden ve bensizliğinden hayıflanan.
Kendimi neye inandirdim yine ,hayat acısız olmaz mı dedim acıyı yüreğime sindirdim