Zervani
@Zervani
Miftâhu’l-Hakikat
Sağlık
Önlisans
İstanbul
15 Kasım 1992
54 okur puanı
Ekim 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
SÖZLERİN ÖTESİ
9. Fasıl – Zaman1000Kitap
Zaman, insana verilmiş bir mühlet (süre) değildir yalnızca.
Aynı zamanda bir imtihandır.
İnsan zanneder ki zaman geçer.
Hâlbuki geçen, insanın kendisidir.
Her an (lahza), geri dönmemek üzere gider.
Lâkin insan, onu bitmez zanneder.
Te’hîr (ertelemek), nefsin en gizli hilesidir.
İnsan, yarına bırakırken kendini aldatır.
Zira yarın, hiçbir vakit bugünden başka bir şey değildir.
Ve bugünü zayi (boşa harcanmış) eden,
yarını da zayi eder.
Zaman, insana eşit verilmiştir.
Lâkin herkes onu eşit yaşamaz.
Kimisi bir anı idrak ile doldurur,
kimisi ömrü gaflet (farkında olmama hâli) ile tüketir.
İnsan, zamanı harcadığını sanır.
Hâlbuki zaman, insanı eksiltir.
Her geçen gün, bir şey alır götürür.
Ve alınan, geri verilmez.
Zamanın en ağır tarafı şudur:
Sessiz ilerler.
İnsan fark etmez.
Ta ki geriye bakana dek.
Ve geriye bakış, çoğu zaman nedamet (pişmanlık) doğurur.
Nedamet, geçmişe ait değildir yalnızca.
Kaçırılmış olanın idrakidir.
İnsan o vakit anlar ki:
“Vakit vardı, ben yoktum.”
Zira var olmak, sadece yaşamak değildir.
Fark etmektir.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
SÖZLERİN ÖTESİ
8. Fasıl – Günah ve Muhasebe1000Kitap
Günah, yalnızca fiil değildir.
Kalpte (yürek, iç merkez) başlayan bir meyildir (eğilimdir).
İnsan çoğu zaman günahı işlerken bilmez;
lâkin kendini kandırırken bilir.
Zira nefs (insanın içindeki arzu ve istek yönü),
hakikati eğip süsler.
Ve süslenen şey, insanın gözünde meşrû (izin verilmiş) görünür.
Her günah, önce bir düşünce olarak doğar.
Sonra bir cevaz (izin verme) hâline gelir.
En son fiil (eylem) olur.
İnsan, ilk kapıyı kapatmazsa;
son kapı kendiliğinden açılır.
Muhasebe (kendini hesaba çekme),
insanın kendine dönmesidir.
Lâkin insan, kendine dönmekten kaçar.
Çünkü orada mazaret (bahane) değil, hakikat vardır.
Günahı büyük yapan fiilin büyüklüğü değildir.
İnsanın onu küçültme ısrarıdır.
Her insan, kendi kusuruna tevbe (geri dönüş) yerine
tevil (yoruma çekme) üretir.
Ve tevil, hakikatin örtüsüdür.
İnsan zanneder ki sakladığı şey yok olur.
Hâlbuki gizlenen, içte büyür.
Muhasebe yapılmayan nefis (benlik),
zamanla kendini haklı görmeye başlar.
Ve haklılık zannı, en ince perdedir.
Çünkü o perde kalkmadıkça,
insan kendini temiz sanır.
Günah, insanı düşürmez yalnızca.
İnsanın kendini görmesini engeller.