Akıllı olan kimse dünyayla, çoluk çocukla, aileyle; malla, yemekle, içmekle, binekle ve çok evlenmekle sevinmez. Bunların tamamı hevestir. Müminin sevinci Rabb'inin yakınlık kapısına ulaşmasıyladır.
İmam Ebû Bekir b. El-Heyyât..
Aslen Semerkandlı, Bağdat'ta yaşamış bir nahiv âlimi. İlme öylesine adanmıştı ki, yolda yürürken bile ders çalışmadan duramazdı. Vakit onun için, durduğu yerde değil, yürüdüğü yerde de öğrenmenin vesilesiydi. Hatta öyle ki, zaman zaman bir çukura düşer, yahut bir hayvanın çarpmasına maruz kalırdı. Ama yine de dersinden geri durmazdı.
Zira onun gözünde vakit, bir defa geçtikten sonra geri gelmeyecek bir nimetti.