Aşk, büyümüzü yitirmemize neden olsa bile, gücümüzü tüketmiyor. Kerem diye bir ölümlüden söz ediyorlar. Sevdanın ona verdiği güçle bir dağı delmiş. Bizse büyümüzle ancak delmişiz gibi gösterebiliriz dağı.
Giden gidiyor, kalan kalıyor. Yasa böyle. Gideni özlediklerini bile onu görünce hatırlıyorlar. Döndüğünde, bir başkası olduğunda. Öldüğünde.
Gidenler, artlarında acıklı imgeler bırakıyorlar. Onları gitmeye mecbur edenler, ayrıntıların altında ezilsinler, pişman olsunlar diye. Ayrılığın bedeli kuruyor iki ayrı nehirde.
Kitap en iyi arkadaştır ama onu dinlemez, umursamaz. Ağlasa başını okşamaz. Hastalansa çorba yapmaz. Anca raftan inip tarif verir. Terlikleri, terliklerin sesini anlatır canı yansın diye. Ama en iyi arkadaş kitaptır.