Bir şey var, zamanla zayıflamak yerine sanki yoğunlaşan hüzün ve özlem var. Bu da hafızamıza ait odaların gittikçe daha hızlı boşalması ile ilgili olmalı. Odadan odaya geçerek onların birinde, kendini hâlâ yekpare olduğu bir yerde bulma umudu ve korkusuyla peş peşe kapıları açan biri var.
Kasaba bir anda yeniden şekilleniyor, âşıklar için başka bir topoğrafyası var... Olmayan kiralık bir daire uydurmuştuk kendimize. Orada başımıza gelenleri hayal ediyorduk, eve döndüğümüzü.