Çizgili pijamalı çocuk Kitabı nasıl anlatacağımı bilmiyorum. Dehşet derecede mükemmeldi. Fakat bu kitabın çocuk kitabı kategorisine koymalarını anlayamadım. Çünkü kitap çok derin ve her yaş grubunun okuması gerektiğini düşünüyorum. Savaşın yıkıcılığını her sayfada hissettim. Özellikle kitabı bu dönemde okumak beni daha da derinden hissetmeye sevk etti. Şu an devam eden Gazze katliamı bu kitapta anlatılmış sanki..Ve ne yazık ki benim de etrafımda olmak üzere katliamı umursamayan,oradaki insanların vahşice öldürülmesini sadece bir haber olarak algılayan,insanların aç,susuz,donmak üzere olmasını boşveren insanlarla dolu. Bu kitabı böyle bir zamanda okumak çok önemliydi benim için. Bir umut bu kitabı okursak belki biraz da olsa oradaki savaşı düşünmeye çalışırız. Belki elimizden çok büyük bir şey gelmiyor ama en azından savaşı farkedip, elimizden gelen herşeyi yapmalıyız. Kitaptaki Shmuel oradaki çocuklardan sedece bir tanesi. Ve orada binlercesi var.. Tekrar kitaba dönecek olursak uzun zamandır alıntılarıyla,düşünceleriyle kalbimi kıran bir hikayeye rastlamamıştım. Kitaba, kitap diye bahsetmek istemiyorum şayet din,dil,ırk yüzünden yapılan zulümler hala devam etmekte. Bu hikâye birçok insanın duyamadığımız çığlığı.. Savaşın acımasızlığı,yıkıcılığı her bir satırda bir çığlık gibi yankılandı zihnimde. Oysaki kitap bir farkındalığı ele almak için yazılmamalıydı. Çünkü böyle bir konu olmamalı;sırf dinler,ırklar farklı diye bu zülüm,vahşet,savaş,cehalet olmamalıydı. Ama ne yazık ki bu mümkün değil. Üstelik sadece savaşın acımasızlığını değil;insanların acımasızlığını da gördüm. Hoş savaşı da insanlar yaratmıyor muydu zaten?