Zeynep Gülçin
@Zeynepgulcin
Şu anda okuduğu kitap
"Işık söndü, artık her yer karanlık anne."
Genç adam bu anıya yüzünü buruşturdu. Sigarasından derin bir nefesi ciğerlerine doldururken, siyah gözlerini yağmurun ıslattığı cama çevirdi.
"Işığı yak demiştim, çocukluğumu değil, anne."
Sayfa 213
Reklam
"Büyüdün," dedi kendinden emin bir sesle. "Artık buna gerçekten inanıyorum."
"Büyümek kalbini toprağın altına gömmek demekmiş."
"Hayır," dedi. "Büyümek kalbi göğsünde atmaya devam ederken susturmak demektir."
Sayfa 601
"Çünkü" diye fısıldadım dalgın bir sesle. "Çocuklar öldürülüp toprağa tek başlarına gömülene dek, katilleri babaları bile olsa, babaları onlara sarılmaya devam ettiği sürece babalarına küsmezler. Ne zaman babaları kucağında toprağa bırakıp üstlerini yalnızlığın topraklarıyla örter, çocuklar o gün büyür, o gün küser."
Sayfa 381
"Asya itiraz hakkını sonsuza dek kaybetmişti. Artık sadece susmak ve olanlara seyirci kalmak zorundaydı. Tüm Avrupa 'nın Ortadoğu 'ya kaldığı gibi. Oysaki ulusal kanalların gündüz kuşağı programlarında kadınların katiyen susmaması gerektiği defalarca tekrarlanıyordu. Tabii bunu söyleyenlerin çoğunun tuzu kuruydu. Hiçbiri yetimhanede sevgisiz, anne baba hasretiyle büyümemiş, reşit olduktan sonra da sahibinin hevesi kaçtığı için sokağa attığı kedi yavrusu gibi kapının önüne konulmamıştı. Yaşamayan bilemezdi. Yaşamayan konuşamazdı."
Sayfa 119
Reklam