İstisnasız her gün öğle tatilini kütüphanede geçiriyordu. Doymak bilmez bir iştahla sürekli okuyan Giulia, duvarları kitap kaplı büyük okuma salonlarının sayfa seslerinden başka bir şeyin duyulmadığı atmosferini seviyordu.
Günü birlik çerez bir kitaptı ancak stefan amcanın betimlemeleri o kadar uzunki çoğu yerde başım ağrıdı ve “e tamam konuya gir artık” diye ufak bi cinnet geçirdim. Buna rağmen beğenerek okudum fakat bir daha okurmuyum -hayır!