Bazen düşünüyorum da dünyaya gelmek bir afetken bir de bu memlekette hele de kadın olarak doğmanın dayanılmaz azabına nasıl tahammül ettiğime hayret ediyorum.
Bu yaşa kadar hiç kimseyi sevmedim.
Eğer bundan sonra seversem ilk aşkın sarhoşluğu ve şiiriyle seveceğim.
Halbuki ruhum,bu yaşa kadar mahpus olduğu için olacak ki şimdi nasıl derin bir arzuyla sevmek ve sevilmek için titriyor.
Ne gördün bütün kapıların birer birer kapandığı bu dünyada? Hangi kusurunu düzeltmene fırsat verdiler? Son durağa gelmeden yolculuğun bitmek üzere olduğunu haber verdiler mi sana? Birdenbire: "Buraya kadar!" dediler. Oysa bilseydin nasıl dikkatle bakardın istasyonlara; pencereden görünen hiçbir ağacı, hiçbir gökyüzü parçasını kaçırmazdın. Bütün sularda gölgeni seyrederdin. Üstelik, "daha önce haber vermiştik" derler. "Her şeyin bir sonu olduğunu genel olarak belirtmiştik. Yaşarken eskidiğini ve eskittiğini söylemiştik…" Tutunamayanlar
Oğuz Atay