**
Büyüyüp, hayatın içine atıldığımda hayatın oyun ve tuzaklarını, zorluk ve acılarını çok yakından gördüğümde, zaman zaman geri dönüp, bütün onlar neydi diye sorduğum olmadı değil.
**
Söz ve kavil, tohuma benzer. Onu zamanın bağrına, gelecekte, günün birinde filiz versin diye ekersin. Ancak tohum için, toprak, su, güneş, ısı ve hava ne ise, söz ve kavil için de, çaba, sebat, arayış, gayret ve aşk odur. Her şeyden önce de aşk... Damardır aşk, aşk ruhtur. Tohum damardan beslenir. Tohum toprağın derinliklerine kök salmayıncaya kadar, filiz verip yeryüzüne çıkabilir mi?