Günümüz okuru, eline aldığı eseri, etrafına toplanan kimselere sesli olarak okumuyor artık. Ya odasına çekilerek ya da koltuğuna kurularak okumayı tercih ediyor. Bu durumu, kültürel şartların değişmesine ve teknolojik gelişmelere bağlayabiliriz. "Biz" in yerini "ben" in alması da bu değişmeyi hazırlayan koşullar arasında sayılabilir.
Yaşam neden bu denli trajik? Neden bir uçurumun üstündeki küçük bir kaldırım şeridine benziyor? Aşağıya bakıyorum, başım dönüyor. Sonuna dek nasıl yürüyebileceğim diye merak ediyorum... Bir tarlanın ortasına konulan bir fener gibi, ışığım karanlığa boğuluyor. Mutsuzluk her yerde, yaşamda, ölümde, toplulukta, yalnızlıkta...
Beni en çok dehşete düşüren
başkaları başarılı olunca
kıskançlıktan köpüren ağızlarımızın
başarısızlıklar karşısında
derin bir oh çekmesi
belki de insan olmanın
en zor yanı
birbirimizi kutlamayı
becerebilmek