Zeynep
@Zeynoww
82 okur puanı
Haziran 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Nihayet! Aylar sonra, verdiğim sözü tuttum.
Ve o büyük gün geldi...
Neden bu kitap? Neden 6 aylık arayış ve nihayet kavuşma?
Ben uygulamaya yeni gelmiştim. Daha yeni keşfediyordum buraları. Bir öneri üzerine güzel bir sayfaya bakmıştım. Daha ilk günlerim ve yorum yazmaktan bile çekinirdim.
Bir alıntı çıktı karşıma. Şöyle diyordu;
"Vurma abla" dedim, "çocuktur o."
"Nasıl vurmayım" dedi bıkkın bir sesle, "bu domuz her şeyin farkında, bilerek yapıyor."
Tabii öncesi ve sonrası vardı alıntının da, konumuz o değil. Şu iki satır içimi kavurdu.
Yorum yazdım.
"-İçim parçalandı." diye.
"- Bunu yapan bir anne bir de." diye cevap aldım.
Aramızda bir konuşma geçti ve ben okuyacağıma ve okuduktan sonra mutlaka yeniden yorum bırakacağıma söz verdim. O gün tanışmıştık arkadaşımla. Ve uzun süre saygı, vefa, insaniyyet dolu bir akdaşlık geçti aramızda.
Çok aradım kitabı. Hiç bıkmadan, usanmadan. Girdiyim her saafta, her sitede. Ama bulamadım. Ve bu kadar çok istediğimi öğrenince, beni çok seven, değer verdiğim biri Türkiyeye gittiğinde, aramış, zor da olsa, benim için bulmuş, getirmişti.
İçimi kavuran olay; Ben kitabı okudum ya hani, artık arkadaşımın o sayfası yok uygulamada. Kapatmış. Ve ben sözümü tam tutamadım. O yoruma dönemedim. Burukluk var içimde.
Ve bu gün arkadaşım bana uzak. Ama incelememi okursan, bil isterim.
Bana kitabı tanıttığın için, benim anneliğime verdiğin değer için, aylarca bana uygulamayı anlattığın ve öğrettiğin için sana minnettarım.
Kimliğini açıklamayacağım, çünkü seni tanıdığım hesabını kapatmışsın.
İlk incelememdir ki, bana özel olsun istedim.
Kaan Duru Size minnettarım. Sayenizde bir arkadaş kazandım.
Kitaba gelince;
"Deniz yıldızları'nın hikayesi" bana beni hatırlattı. Ben de bir deniz yıldızıyım. Ama beni kıyıdan geriye atarken kurtaramazlar.
Not: belki de her deniz yıldızı kurtarılmayı
Kaan Duru Size minnettarım. Sayenizde bir arkadaş kazandım.
Kitaba gelince;
"Deniz yıldızları'nın hikayesi" bana beni hatırlattı. Ben de bir deniz yıldızıyım. Ama beni kıyıdan geriye atarken kurtaramazlar.
Not: belki de her deniz yıldızı kurtarılmayı
Bana Bir Son Lazım1000Kitap
Merhaba arkadaşlar çok güzel bir kitap yorumu ile geldim
Aslında bu kitap bana çok şey kattı, uzun zaman sonra böyle bir kitap okumaya ihtiyacım olduğunu fark ettim bazı yerlerde çok hüzünlendim bazı yerlerde ağladım bazı yerlerde ise doğruyu yanlışı fark ettim mutlu oldum ölümün bir kaçış yolu olmadığını bu kitap bana gayet iyi öğretti tam bir çerezlik kitaptı hemen bitirdim Kaan bey'e çok teşekkür ederim ilk kez onun kitabını okudum ve çok beğendim bence sizi de bu kitaba bir şans vermelisiniz beğeneceğinize eminim şimdiden iyi okumalar
@kaan_duru_kaan
350 sayfa
Sabah Gökmen’in ağlamasıyla uyandım, odamın tam karşısındaki banyonun önünde kıyafetlerini çıkartmaya çalışıyordu ablam. Bir taraftan da sallayıp silkeliyordu kolundan.Uyku sersemi yarım açık olan kapıdan görüyor olsam da tam
olarak anlayamamıştım olup biteni.
Gökmen, “Anne anne” diyerek ablama sarılmaya çalışıyordu, onun vurduğu yerlerinin acısını yine ona sarılarak unutmak için. Sarılmaya çalıştıkça Nazan daha da sinirleniyor, kollarını
boynundan iterken suratına bir tokat atıyordu.
“Piç kurusu seni” dedi, “akşam içtin kolaları, içtin meyve sularını, şimdi yatağa işedin. Kölen miyim ben senin? Söyle kölen mi? Ha!”
Gökmen yine ablamın boynuna sarılmak için hamle yaptı. Nazan ellerini bir kez daha boynundan çekerken fırlayıverdim yataktan, “Bırak, çocuğu vurma artık.”
“Karışma sen” dedi Nazan, “altına işedi bu, göl etti yatağı.”
Dayanamamıştım daha fazla, ağlayarak Gökmen’i kucağıma alıp kendi yatağımın üzerine bıraktım. Gökmen elleriyle yüzünü kapatmış, arkası dönük ağlıyordu, ağladığını işittikçe daha da sesli ağlamaya başladım.
“Ben sana kızmadım ki” dedi ablam yanıma gelip, “sen neden ağlıyorsun?”
O ara annemin sesini işittim. Gökmen’in işediği koltuğu temizlemiş olmanın verdiği sinirle beni ağlarken gördüğüzamanlarda söylediği o sözü söyledi yine.
“Ne ağlıyorsun, kocan mı öldü?
Hışımla kaldırdım başımı yataktan, “Sen bu dünyada ki en büyük acının koca ölmesi olduğunu mu zannediyorsun?” dedim. “Tahammül edemiyorum artık senin bu saçma laflarına, anlıyor musun? Kafayı yiyecek gibi oluyorum burada. Çekipgideceğim ben” dedim. “Cezaevi buradan daha iyi. Keşke hiç
gelmeseydim. Zaten bir daha da gelmeyeceğim buraya, hatta iyi ki girmişim cezaevine, kurtulmuşum
Bana Bir Son Lazım duygu ve gerçeklik dolu bir kitap, sanki gözümün önünde yaşandı her şey... Bu kadar içten ve olayların inandırıcılığı yüksek bir kitap olacağını hiç sanmıyordum. Feci halde etkilendim.
Bazı dualarım vardı en içten,en samimi halimle ettiğim. Dualarım gerçekleştikten sonra keşke hiç kabul olmasaydı dediğim... Belki de dua etmekten çok neyi, nasıl istediğimizde alakalıydı asıl olan. Belki de hayırlısı böyleymiş deyip geçmek lazım her yolu deneyip de ulaşamadığımız emeller için