Zeynep
@Zeyzedem
17 okur puanı
Ekim 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Puan vermedi·200 syf.·
286 günde okudu
·Okunma: 05 Haziran 2024 11:35
·2024 4. kitabı
İleri tanrı anlayışına erişen Türkler, aynı zamanda, rûhun ebediliğine ve bunun zaruri bir neticesi olarak da Ahiret hayatına, iyilik ve kötülüklere dair bir hesabın verileceğine de inanıyorlardı. Bu sebeple Türkler, bir çok eski kavimler gibi, mesela Orhun kitabelerinde kaydedildiği üzere kağan ve beyler ölünce ruhlarının bir kuş gibi göğe, Tanrı'nın yanına uçtuğunu (uça-bardı) kabul ediyorlardı. Eski Türkçede "uçmak" kelimesinin aynı zamanda, cennet manasına gelmesi ve İslâm devrinde bu mefhumu ifade için kullanılması sebebi de budur. Bunun gibi kötü ruhlar da yer altına gider, ki buraya da tamuğ deniliyordu ve İslâm devrinde cehennem karşılığı olarak kullanılıyordu.
Sekçuklular İslam olunca ve ata yurdlarından İslam ülkelerine gelince İslam yazısı Türkler arasında yayılmağa ve hakim olmağa başladı. Esasen yazı ile din ve medeniyet arasında daima sıkı bir müvazilik ve münasebet bulunduğunu tarih göstermektedir.
Bir rüya bir kere tabir edildi mi, o muhakkak surette artik beyin Su'yuna kaydedilir. Bilim buna alt bellek der ve bu dakikadan itibaren beynin o Su'yu okur ve sen bunu yaşarsın. Yani kötü tabir edilen rüya tabir edildiği şekilde olmasa da yine de kötü bir olayı başına getirir. Buna yanlış tabiri alt belleğine kaydeden beynin sebep olur. Sen de tüm bunlara kader dersin ama şimdi sana bu rüyanın gerçek yorumunu söylüyorum. Yanlış tabirin kayıtlarını gerçeği öğrenen beynin kolayca siler. Bu rüyaların sırlarındandır
