Bir insandan nefret etmek ve onun tarafından önemsenmeyi bu kadar istemek, aynı anda nasıl mümkün olabiliyordu? Bu iki istek de aynı bedende kendilerine nasıl ysr bulabiliyordu?
Her günü ilk kez yaşıyormuş gibi hissedecek kadar unutmak gerekiyormuş... Ve de bağırmak: Hangi dinde dejavu yok, ben ona inanacağım! Ve de susmak: Nerede diriliş yok, ben orda olacağım.