Berfin✿
@Zezerf
Odio le persone e la loro ipocrisia
79 okur puanı
Şubat 2023 tarihinde katıldı
"Biz ölmeyi çok basit sorunlarla kıyaslayarak küçümsüyoruz. Giden geri gelmiyor. Öldüm deyip duruyorsun ama bak hâlâ karşımdasın. Nefes alıyorsun ve konuşuyorsun. Gülüyorsun, ağlıyorsun. Sen yaşıyorsun. Sen hiç ölmedin. Yaşadığın acı tecrübeler yüzünden ezildin, kırıldın, küçümsendin, yok sayıldın. Sana daha nice örnek verebilirim. Ama öldün diyemem. Ölen geri gelmiyor, benimle yaşamıyor, benimle gülmüyor, özlemimi dindirmiyor, bana sarılmıyor, benimle konuşmuyor."
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Yaşamak ve ölmek arasında ince bir çizgi vardır. Komadaymışsın gibi düşün geçici ölümü. Yaşıyorsun, nefes alıyorsun, kurulmuş düzene uyandığında istemesen de uyum sağlıyorsun. Yahut istediğin düzeni kendin kuruyorsun ve saydıklarının hepsini yaşasan da gün sonunda nasıl uyuyorsan, sabahında uyanarak tekrar yaşamaya devam ediyorsun. Önünde sonunda bu hayatı yaşıyorsun, Efraz."
"Biz bir kere ölmüyor...Bence..." Seyit'in neşeli tarafını düşüncesiyle bozmuştu. "Niye bu kanıya vardın, fıstığım?"
"Umutlar..." Ellerini birbirine sürterek bittiğini belirtti. "Bitiyor, sen ölüyor. Çaresiz kalıyor, sen ölüyor. Mutsuz oluyor, sen ölüyor. Aile ölüyor, sen ölüyor. Sen seviyor, o gidiyor, sen ölüyor." Anlatabildiğinden ve anlaşılabileceğinden emindi. Temelde söyleyebileceği her şeyi söylemişti.
"İnsanı olduğu gibi anlatmak ne zaman hakaret oldu?" sorusunu alaycı tutumuyla soran kadın cevap şansı bırakmaksızın devam etti: "Kabullenmediğiniz gerçekleriniz sadece bir kelimeyle özetlendiğinde, hakarete bağlayıp karşınızdaki insanı alt etmekten ne zaman vazgeçeceksiniz?"
"Çocuk kalmama izin vermediler, Banu," diyerek sözü noktaladı. Ne efraz ne kardeşi ne de çevresi çocukluğunu yaşamadan büyümüştü. Her çocuk gibi ufak tefek eksikliklerden ziyade yoksunlukla geçinmişlerdi. Onlar daha doğdukları gün büyümek zorunda kalmışlardı.