Tahmini Okuma Süresi:
14 sa. 58 dk.
Sayfa Sayısı:
528
Basım Tarihi:
Ağustos 2020
Yayınevi:
Dokuz Yayınları
ISBN:
9786257050531
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Ne kitaptın beee…
Söze böyle başlıyorum çünkü bitirdiğim ve onunla beraber bittiğim bir kitaptı Kefen. Günümüz yaralarını ele almakla beraber toplumsal konulara da değinmişti yazarlar. Açlık, sefalet, cinsel istismar, yoksulluk, bitmek bilmeyen algılar, leş gibi bakış açıları.
Lübnan’da sokak çocuklarının eziyetiyle başlıyor kitap. Kahramanımız Efraz El Khatip, Rasasi sokağı aklımdan çıkmıyor çünkü orada bir çocuk erken yaşta babası tarafından zorla evlendirildiği için intihar ediyor. Kim bilir kaç çocuk böyle yaşamını yitirdi. Kim bilir daha kaç çocuk bunlara mazur kalıyor ve biz evlerimizde bunlardan habersiz yaşıyoruz.
Efraz öyle bir çocuk ki (çocukluğunu yaşayamayan) aç kaldığı halde bir köpeğin yemeğine dokunmayan, dokunduğu için Rohan’ı affetmeyen gururlu, dik başlı, dürüst bir kız. Kalbime dokunan bir karakter oldu. Hem yaşadıklarıyla, hem ayakta kalmaya çalışmasıyla hem karakteriyle. Bir çocuk olduğundan şüphe duyduğum çok konuşması oldu.
Lübnan’dan Türkiye’ye gitmek için kaçmaya çalıştıkları seferde ailesi sınırda katlediliyor ve ne oluyorsa Efraz’ın başına o saatten sonra her şey geliyor. Ruhum acıdı okurken. Hatay’da devam eden hikayeye bir de Behzat ekleniyor. Efraz’ın hayatını değiştiren meleği…
Merhametin kitabını Behzat yazar, diyebilirim. Sokak çocuklarını evine aldığı için yargılanan ve buna rağmen kararından dönmeyen o çocuklara güzel bir hayat yaşatmak için elinden geleni yapan fakat sonra parmaklıklar ardında kendini merhameti yüzünden bulan bir adam. İnsan, tecavüzcünün neden dışarıda kol gezdiğini daha iyi anlıyor.
Banumuz da var tabi. Bu memlekette trans olmak kolay mı diyen. Hayat hikayesi beni o kadar yaraladı ki. Kitabı sevmemi sağlayan en büyük etken bu aslında. Her karakterin bir hikayesi var hikayeleri o kadar tanıdık o kadar biz o
“Kadına söz hakkı tanımayan, fikirlerine danışmayan, sesini kısmayı kendine görev edinen, geri bir toplumda yaşamayı hazmedemediği gibi kalbi de bu hezeyanları kaldırmıyordu.”
.
Lübnan’da başlayıp İstanbul’a uzanan hikâye yalnız Efraz’ın hikâyesi değil; açlık, sefalet, yoksulluk, acımasızlık, savaş ve zulüm altında kalmış milyonlarca çocuğun, kadının hikâyesi. Sokakta gördüğümüz ve zaman zaman istemeden de olsa burun kıvırdığımız evsizler, yurtsuzlar, dilenciler o hayatı isteyerek mi seçti sanıyorsunuz. Kim çöp karıştırmaktan zevk alır ki, ya da kim kendi vatanını bırakıp dışlandığı, itilip kakıldığı bir ülkede yaşamak ister?
.
“Ben Efraz El-Khatip, on iki yaşında küçük bir kız çocuğuyum. Çok konuşkan, hazır cevap ve kimseye boyun eğmeyen biriyim. Doğduğum günden beri, kendimi bildiğimden, varlığımdan haberdar olduğum günden beri aç olduğumu biliyorum. Hiçbir zaman sofradan karnımız doymuş bir şekilde kalkmadık. Sütümü annem başkalarıyla paylaşırdı. Bebekken bile aç kalırdım. Fakat başkasına ait olan bir şeyi yiyemem.
... Bir köpeğin yemeğine mi muhtaç kalmıştı Rohan?... Bir hayvanın yemeğini önünden izinsiz mi alacaktık? Üstelik bu hayvanın aç kalmamızda hiçbir suçu yokken!...”
.
.
Ortadoğu yıllardır kanayan yara; kadın olmanın en zor olduğu coğrafya... Küçük kızların çocukluğunu yaşayamadan zorla evlendirildiği, öldürüldüğü, istismar edildiği bir dünyada nefes almak ne kadar zor.
Efraz ve ailesi büyük umutlarla Türkiye’ye geçip yeni bir hayata başlayacaklardı. Ama hiçbir şey planlandığı gibi gitmedi. Küçük kızın yaşadıkları yüreğimizi dağlasa da umut hep var. Merhametli insanlar hep var...
Okuyun, iyi ki okudum diyeceğinize eminim. Bolca sevgiler
Yüreğinizdeki kini sökün,biraz ferahlasın insanlar.
Ne yazsam eksik kalacak. Kitap bitene kadar boğazınıza takılı kalan bir yumru olacak. Bazılarının imtihanı gerçekten çok ağır. Efraz gibi daha nice kadınlar, çocuklar var kim bilir? Bu ne sadece Ortadoğu'nun kaderi ne de sadece bu yüzyılın. Bu kadınların değişmeyen; zaman,mekan ayırt etmeyen kaderi. Değişen sadece kadınların isimleri oluyor. Efraz, Azze, Rawa, Ayşe, Sedef, Sıla, Elizabeth...
...
Kitap, çocukların adeta birer istatistik, çocukluğun ise bir lüks haline geldiği Lübnan’ın acımasız sokaklarında başlıyor.
Yoksulluk, sefalet, vahşet… Hepsi bir çocuğun gözünden anlatılıyor.
Efraz El Khatip. Daha 12 yaşında, ancak hayata karşı verdiği mücadele koca bir ömrü içine sığdıracak kadar çetin. Gururlu, asi, inatçı ve kusursuz güzelliğiyle hayata meydan okuyan bir kız çocuğu. Açlıktan kıvransa bile elini kimsenin ekmeğine uzatmayan, bir köpeğin bile ondan daha iyi beslendiği anlarda bile köpeğin yemeğine dokunmayan bir kız. Bu nasıl bir onur, nasıl bir dik duruş!
Fakat hayat bu kadar masum bir duruşu bile affetmiyor. Lübnan’dan Türkiye’ye kaçmaya çalıştıkları sırada ailesi gözlerinin önünde katlediliyor. O an hissettiği çaresizliği ve korkuyu okurken içim lime lime oldu. Daha ne olabilir ki derken… Evet, Efraz istismara uğruyor. Bu sahneler beni yerle bir etti. Kitabı okurken ruhum yerinden çıktı, adeta bedenimden koptu. Nasıl dayanılır böyle bir acıya?
Bir şekilde Türkiye’ye, Aden adında bir başka çocukla ulaşmayı başarıyorlar. Ancak Hatay’da onları bekleyen yeni bir zorluk daha var: Sokaklar. Aç, susuz, evsiz, üstelik dayak yemekten canı çıkmış bir halde hayatla baş etmeye çalışan bir çocuk! Sokak çocukları tarafından şiddet görmüş, sokaklarda kaybolmuş bir hayat. Umutsuzluk, acı ve karanlık bir girdap gibi Efraz’ı yutmaya çalışıyor.
Derken o çıktı karşısına... Koruyucu meleği Behzat. Adeta bir ışık gibi, bir umut gibi. Behzat sayesinde Efraz ve Aden bir nebze de olsa nefes alabildi. Behzat, bana hâlâ dünyada iyilik olduğuna dair bir inanç bıraktı. Ama yalnızca o değil; Banu, Seyit, Beliz ve Gülşin Anne de Efraz’a şefkat ve güvenle yaklaşan insanlar. Efraz’a ve okura "İyi insanlar var, hâlâ var!" diye bağırtıyor bu karakterler.
Behzat’ın Efraz ve Aden
Özgür yaşamayı hayatına adamış,
güçlü kadın olmaya ant içmiş çocuklar için ;
Bana ve benim gibi milyonlarca insana yazılmış bir kitabı okumamak ayıp olurdu. Tavsiye edebileceğim bir kitabım daha oldu. Bir kitap demek haksızlık olur. Yaşanmışlık! Biz sıcacık evimizde en ufak bir duruma kahrolurken dışarıda ne hayatlar vardı. Aslında bildiğimiz ama Dünya telaşından unuttuğumuz bu gerçeği ara ara kendimize hatırlatmakta fayda var. Okurken kendinizi sayfaların arasında kaybolmuş, kendinizi yaşadığınız Dünyayı sorgularken bulacağınızı öngörüyorum. 21.yüzyılın küçük bir kız çocuğunun dilinden özetiydi adeta. Ne bir eksik ne bir fazla. En sevdiğim kitap karakteri sorusuna cevabım bu kitap sayesinde oluştu. Her bölüm bir ders niteliği taşıyordu. Bazen gözleriniz dolacak bazen ise gülücükleriniz yüzünüzden ayrılmayacak. Ölmeden önce okunacaklar listeleri, üstün edebi özelliklerle dolu kitaplardan oluşuyor. Bence insanların ölmeden önce yaşadıkları dünyada var olan yolsuzluklardan, kötülüklerden haberdar olmaları gerekiyor bu yüzden "kefen" güzel bir öneri. Kitabı okumanızı ama asla yaşamamanızı temenni ediyorum. Okur kalın.
"En büyük dertlerimiz ne giyeceğimdi. Oysa onun giyecek yedek bir pantolonu bile yoktu. Okuldan şikayetçi olduk uyanıyoruz diye, onun gidecek bir okulu yoktu. Arkadaşlarımızla günümüzü gün ettik, en ufak bir pürüzde sırtımızı döndük, onların sırtını dönme lüksü yoktu. Ailemize isyan ettik, kavgalar ettik, küfrettik, kıymet bilmedik; ailesi gözü önünde katledilmiş, bilmedik. Önümüze gelen tabağı beğenmedik, israf ettik, çöpe attık; onun yemeği yoktu. ".
Sayfa385
Kitap 12 yaşında Lübanan'da yaşayan bir kız çocuğunun hayatını anlatıyor. Lübnan'dan ailesiyle Türkiye'ye kaçmaya çalışırken birden ailesi katlediliyor ve tecavüze uğruyor . Tanımadığı bir bebeği de yanına alarak Türkiye 'ye gelen kız çocuğunun serüveni başlıyor. Kitabın konusu güzel ama bazı yerlerde anlatım zayıf kalmış ve bence okuyucuya duygu tam anlamıyla geçtiğini düşünmüyorum. Kitabın anlatımında çok fazla argo ve küfüre yer verilmiş bence bu kitabın konusunu , değerini düşürmüş. Onun dışında çok mükemmel bir kitap diyemem çok kötü bir kitap da diyemem orta seviyede denilebilir. Okuyacaklara şimdiden iyi okumalar.
En sevdiğim özel olan kitapların arasında yerini aldın.
Okurken çok üzüldüğüm kitabın sonunda kırık olan kalbim biraz olsun ferahladı.
Sevilmeyi hep hakettin efraz
Hangi çocuk haketmezki?
Sen oldum efraz! Seninle düştüm, korktum. Seninle aç kaldım seninle güçlendim senin elini tutup seninle yürüdüm özgürlüğe..
Seni sevenleri hep sev
sen akıllı bir kızsın hep öyle kal
Daha fazla söze gerek yok okuyun hissettiklerimi hissedin.
Keyifli ve bol okumalı zamanlar geçirmenizi dilerim
Efraz.. sen ve senin gibi çocukların olduğu gerçeğiyle yaşamak gerçekten çok zor. Açlık ailesizlik şiddet tecavüz her birisi insanın içinden birer parça kopardı. Daha kötü ne olabilir ki sorusunun cevabı arka sayfadaydı.
Puan vermedi·528 syf.·
2020 88. kitabı
Lübnan'da başlayıp İstanbul'a uzanan Efraz'ın hayat hikâyesini okurken gözyaşlarınıza engel olamayacaksınız...
Açlık, sefalet, yoksulluk, acımasızlık, savaş ve cinsel istismar altında kalmış kadın ve çocukların hikâyesi...
Efraz ve ailesi büyük umutlarla Türkiye’ye geçip yeni bir hayata başlayacaklardı. Ama hiçbir şey planlandığı gibi gitmedi...
Özgür olmayı istemek suç mu?
Neden suç olsun Efraz?
Neden özgürlük sloganları atanlar kelepçeleniyor?
Çünkü protesto bazı durumlarda karmaşa getirir.
Özgürlüğü verirlerse getirmez.
Bahsettiğin özgürlük nedir tam olarak?
Özgürlük işte, birbirinden farklı anlamları mı var?
Okumak isteyen çocuklara özgürlüğü verilsin...
#okudumbitti #kitapyorum
#kefen 526 Sayfa
#dokuzyayinlari
.
"Özgür yaşamayı hayatına adamış, güçlü kadın olmaya ant içmiş çocuklar için..."
.
" Çocuk kalmama izin vermediler Banu..."
.
"Hiçbir çocuk ne intiharı, ne savaşı, ne şiddeti, ne de dilimin varamadığı canilikleri hak ediyor..."
.
Herkese Merhaba
.
Bugün sizlere boğazım düğüm düğüm, yüreğim yanarak ve her sayfası bir öncekinden daha acı olan #kefen kitabının yorumu ile geldim. Hiç bir kitap beni bu kadar ağalatmadı.... Ahhh Efraz ciğerimi söktün be çocuk...
"Ölümün hiç acıması yok çocuk."
.
12 Kasım 2015 Lübnan Rasâsî Mahallesi'nde başlayan 12 yaşındaki bir kız çocuğunun, ailesinin, akrabalarının ve tanıdıklarının açlık ve sefillik dolu yaşamları. Efraz henüz 12 yaşında günahsız bir çocuktu... Bugün de açlıkla mücadele etmenin ezasıyla yaşadığı hayata gönülsüzce uyanıyordu. Bir köpeğin yemeğine bile muhtaç olan hayatlar... Bu mahalle çeşit çeşit insan barındırıyordu. Kimi hasta, kimi büyük, kimi küçük ve hepsi bakıma, yemeğe, sıcak bir eve en önemlisi okula muhtaçtı. Tüm bu sıkıntılar yetmezmiş gibi, daha 14 yaşında para uğruna babası yaşındaki adamla zorla evlendirilen kız çocukları. Efraz'ın en sevdiği arkadaşı Azze de o çocuklardan sadece biriydi. Azze bunu kabullenemedi, intihar etti...
Gelinlik yerine KEFEN giydi...
.
Efraz ve ailesinin tek umudu Türkiye'ye kaçmaktır. Kaçmak için gereken para birikimi ve işlemleri yaptıktan sonra yollara düşen bu aileyi neller bekler? O gece Efraz'ın başına gelenler...
.
Küçük Efraz, vahşi bir adamın nefretiyle cezalandırılırken, ailesi planladığı oyunlarla yaşama veda ederler. Koskoca dünyada bir başına kalmış, birbirlerine sığınan iki küçük kız çocuğunun Lübnan topraklarında başlayıp, Türkiye Hatay ve İstanbul arasında süren inişli çıkışlı hayat serüvenleri. Türkiye
Yazar Hakkında
Şehnaz HaşimoğluYazar · 10 kitap
Şehnaz & Gülşen adıyla roman yazan 2 ortak yazardan biridir.
