Zehra
@ZheRa5
Şu anda okuduğu kitap
Çocukluğumdan beri daima yalnız hissettim kendimi. Evde annem, babam ve ablam vardı ancak ben hiçbirini sevemedim. Ailemden hiç kimseyle duygularım uyuşmadı. Bu yüzden beni evlatlık aldıklarını hayal ederdim hep. Bir sebepten dolayı uzak akrabalarımın beni aileme verdiklerini. Ya da yetiştirme yurdundan alınmış olduğumu... Uzaklarda bir şehir hayal ediyordum... Orada herkes birbirinin duygularını anlıyor, hislerini olduğu haliyle söylüyordu.
Neden insanlar bu denli yalnız olmak zorundalar? Neden bu denli yalnız olunmak zorunda? Bu dünyada bu kadar Çok insan yaşarken, her birimiz bir başkasından bir şeyler beklerken, neden bu kadar yalnızız? Ne için? Yoksa gezegenimiz, insanların yalnızlığından beslenerek mi sağlıyor dönüşünü?
... bir daha asla eski ben olamayacağım. Yarın başka bir insan olacağım... Dışarıdan bakıldığında, tek bir şeyin bile değiştiği anlaşılmayacak çünkü. Fakat, içimde bir şeyler yanıp kül olmuş, yok olmuş olacak. Bir yerlerde kan akmış, içimden bir şeyler kopmuş olacak. Yüzüm düşecek, dilim tutulacak. Kapılar açılıp kapılar kapanacak. İşıklar sönecek. Bugün bu benim için son gün. Bu son gün batımım.
Puan vermedi·224 syf.·
2025 1. kitabı
Ben bu kadına aşık oldum. Bir anda farkına vardı Sumire. Şüphe yok(buz Soğuktur, gül kırmızı). Ve bu aşk beni sürükleyip bir yerlere götürmeye çalışıyor; öyle güçlü bir akıntı ki ondan kendimi korumam neredeyse olanaksız. Bana tek bir seçme hakkı bile verilmiş değil çünkü. Sürüklenip götürüldüğüm yer bugüne değin hiç görmediğim özel bir dünya olabilir. Belki de çok tehlikelidir. Orada gizlenmiş olan şeyler beni derinden, öldürücü şekilde yaralayabilir. Şimdi sahip olduğum her şey elimden çıkıp gidebilir. Ama artık dönüş yok. Kendimi bu akıntıya bırakmak dışında bir şey yapamam. Yanıp kül olsam da, yok olup gitsem de.