Bazen bir kuyuya benziyor hayat; kör ,pis, zehirli bir kuyuya. Boğuluyorum, ölüme koşacak mecalim kalmıyor, kimseyi görmüyor gözüm. Sevdiklerim yabancılaşıyor. Kitaplar tuğla oluveriyor birden. Dostlarımın sesini tanıyamıyorum. Varlığım bir tele asılıyor. Bir kabus bu, bir hastalık.
İyi huylu Behlül kavgacı bir arifin yanından geçerken, ona bak ne güzel söylemiş; "Eğer, şu arif geçinen adam gerçek dostunu tanısaydı, düşmanıyla çekişmeye vakit bulamazdı. Ve yine eğer Allah'ın varlığından adamakıllı haberdar olsaydı, ondan başkasını yok sayardı."