Nice limanlara yanaşacak gemiler var elbette, ama hiçbiri hayatın ızdırap vermez olduğu limana varamayacak, her şeyi unutabileceğimiz bir rıhtım da yok.
İçimdeki bir şey beni yakıp bitiriyor ve bütün bildiğim bu şeyin bana sürekli olarak seni düşündürdüğü. Bir kitap okurken bile sayfanın ortasında senin yüzünü görüyorum üstelik de eskiden gördüklerim gibi bulanık değil, son derece berrak ve canlı olarak. Sayfaya dokunuyorum, yüzün kayboluyor ve ben o kitabı parçalamak ve bir yerlere fırlatmak istiyorum.