Para, insan ihtiyaçlarını gidermek üzere bir araçtır. Para çok olunca sevgiye ihtiyacı azalmaz ve bu boşluğu para gidermez. Parasıyla sevgi satın almış bir iş adamini tarih yazmamıştır.
… Dualarda, dua edenin sanki yapması gereken hiçbir şey yoktur da bütün suç şartlarda ya da muhatabın kendisindedir. Hâşâ Rabbimiz, sihirli değneği ile bir dokunacak ve her şey istediğimiz hale gelcekmiş gibi dua eder ve bekleriz. Sıkıntıları üreten biziz, o sıkıntıdan kurtulmak için ben ne yapabilirim ya da ne yapmazsam çözüme katkısı olur diye sormayız.
İnfak; Rab için vermektir. Yaratanın hatırına, yaratılanı hatrı gözetilerek iyiliğin oluşumu ve devamı; sorumluluklarımızı yerine getirerek de manevi rahatlığı sağlamaktır. Ve sıkıntılarımızı giderenin hatrına sıkıntıda olanlar gözetilerek var olanın paylaşılmasıdır. Değerli olanın gözden çıkarılması ve bu uğurda zora göğüs gerilmesidir. Elimizdekiler, bize yoktan verilenlerdir; bizim verdiklerimiz ise bize verilenlerden paylaştıklarımızdır.
İnfak; Mevlamızın razı olmasına yönelik, sadece O’na özel ve yine sadece O’nun en iyi değerlendirilebileceği bir tasarruftur. Bu bir ibadettir ve sadece para ya da mal ile yapılmaz. İnsanın kendi tasarrufunda olan ve Rabbi için, “sadece senin için bunu yapabilirim…” dediği her türlü fedakarlık ve duyarlılık infak anlamına gelir.