Zukoddd
@Zukod
Bazen okur bazen yazar..Bazen okumaz sadece izler.Nefes alır ama yaşamaz
Gelmesen bile hatıran yeter
Taşınacağımız için evi toparlıyordum dün.İnsan evi toplarken aslında biraz da kendini dağıtıyormuş, onu anladım. Bir poşetin içinden birkaç ıslak mendil çıktı önce ve hediye değişim fişi. Dünyanın en sıradan şeyleri belki. Ama ben onları görünce sanki sen gelip göğsümün tam ortasına oturdun. Yere çöktüm sonra. Uzun süre sadece baktım onlara. Çünkü hatırası olan eşyalar eşya olmaktan çıkıyor bir süre sonra; içine dokunduğun anda bir insanın sesi yayılıyor odanın içine.
O an yine seni düşündüm. Daha doğrusu seni değil… Seninleyken olduğum kişiyi düşündüm.En çok onu özlüyorum çünkü. Senin yanında kendimi başka türlü seviyordum ben. Daha hafif yürüyordum sanki. Daha umutlu bakıyordum aynaya. Kalbim sürekli telaşlıydı ama güzel bir telaştı bu. Şimdi dönüp bakınca anlıyorum; ben biraz da senin gözlerinde yaşamışım kendimi.
Sonra kalktım yerden. Elimdekileri çöpe atacaktım. Yapamadım...Eğer onları atarsam, yaşadığımız şey gerçekten bitecekti.Hiç yaşanmamış gibi...
Sonra peluş Sid geçti elime. İlk buluşmamızda almıştın doğum günüm için.sonra Batman.İddiayı kaybedip aldığın kitap.Giderken bıraktığın o beyaz tişört. Bir insan bir eve ne kadar az şey bırakıp bu kadar çok kalabilir akılda? Buna şaşırdım. Çünkü biz öyle büyük şeyler yaşamadık aslında. Bir ömre sığacak hikâyelerimiz olmadı. Ama nedense seninle yaşanan her küçük an içimde büyüdü. Bir kahkahan büyüdü mesela. Bir bakışın büyüdü.Yüzüme dokunuşun büyüdü. Ve şimdi koskoca bir yalnızlığa dönüştü hepsi.
En çok da şu koyuyor galiba içime: Sende bana dair hiçbir şey yok artık. Belki gerçekten tek bir anın bile kalmadı benden. Ama ben hâlâ senin bıraktığın küçük izlerin içinde yaşıyorum. Çok adaletsiz bu. İnsan sevdiği kişide biraz kalmak ister çünkü. Bir çekmecede unutulmuş bir eşya olmak ister mesela. Bir kitabın
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
yaran geçti izi kaldı...
İnsan, farkında olmadan birbirinin hayatına dokunuyor. Kimi bir selamıyla giriyor ömrüne, kimi bir bakışıyla, kimi de en savunmasız yerinden. Ve sonra gidiyorlar…Kimi ses olurak kalıyor içinde, kimi yara. Ama herkes bir iz bırakıyor giderken...
Çünkü bazı insanlar vardır, yıllar geçse bile adını duyduğunda içinde ince bir sızı dolaşır.Sana kendini eksik hissettirmiştir çünkü. Sevilmeye değmezmişsin gibi, hep biraz fazla gelmişsin gibi, biraz yanlış zamanda doğmuşsun gibi… Onların bıraktığı iz, zaman geçtikçe kabuk tutan ama hiçbir zaman tamamen kapanmayan yaralara benziyor...
Ama bazı insanlar vardır… Onlar gittikten sonra bile içini üşütmezler. Varlıkları geçse de şefkatleri kalır. Bir şarkıda gülümsetirler seni, bir sokakta ansızın aklına düşerler. Canın yanmaz artık; sadece bir zamanlar gerçekten sevildiğini hatırlarsın. İşte güzel iz budur bence. İnsan hayatından çıkmış olabilir ama senden bir şey eksiltmeden gitmiştir. Kendine olan inancını almamıştır mesela. Seni sevgiden soğutmamıştır. Hâlâ birine sarılırken korkmuyorsan, bir gün yeniden gülebileceğine inanıyorsan, demek ki birileri sana güzel dokunmuştur.
İnsan en çok da kendini kimlerin yanında unuttuğunu hatırlıyor. Çünkü bazı sevgiler insanı büyütmüyor, küçültüyor. Sürekli kendinden eksilterek seviyorsun. Daha anlayışlı olayım, daha sabırlı olayım diye diye bir bakıyorsun aynada senden geriye bir şey kalmamış. İşte o zaman anlıyorsun; herkesin bıraktığı iz kıymetli değil.
Ve zaman biraz da bunu öğretiyor galiba bize kimin ardından yas tutulur, kimin ardından şükredilir…Çünkü bazı insanlar hayatına bir kış gibi giriyor. Her şeyi soldurup gidiyorlar. Bazılarıysa kısa sürmüş bir ilkbahar gibi… Üzerinden yıllar geçse bile bir çiçeğin kokusunda hatırlıyorsun onları.
Belki de bu yüzden mesele iz bırakmak