Zukoddd
@Zukod
Bazen okur bazen yazar..Bazen okumaz sadece izler.Nefes alır ama yaşamaz
Lisans
31 Mayıs 1994
6 okur puanı
Aralık 2025 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
gürültülü sevgiler
İnsan birini sevince onu anlamak için elinden gelen her şeyi yapıyormuş değil mi Nisera?
Üstelik bunun için aynı evde uyanmak, aynı masada oturmak, hatta “biz” olmak bile gerekmiyormuş. Bazen bir insanı en çok, ona hiç dokunamadan tanıyormuşsun. Şimdilerde okuduğun şiir kitabında anne kaybını anlatan bir şairin dizeleri var mesela. Her satırda biraz daha açılıyor içindeki boşluk. Sen okuduğun cümlelerde onun yaralarını görüyorsun. Gördükçe sarmak istiyorsun. Sarmak istedikçe, o yaranın sana ne kadar uzak olduğunu fark ediyorsun. İnsan en çok dokunmak istediği acıya yetişemiyormuş.
Sonra bir bakıyorsun, o yaralarını başkalarına anlatıyor. Başkalarının omzunda dinleniyor, başka gözlerde anlaşılmaya çalışıyor. İçinden “Hayır,” diyorsun, “o yaraları gerçekten gören benim.” Ama bazı insanlar, kendilerini en sessiz sevenleri duymuyor Nisera. Çünkü insan en çok, gürültülü sevgilere inanıyor. Sessiz kalanların içinde kopan fırtınaları kimse fark etmiyor.
Ve sen ona bakarken kendi yaralarını unutuyorsun. Uykusuzluklarını, yorgunluklarını, içinden geçen karanlık düşünceleri… Kendini ihmal ede ede seviyorsun onu. Birinin acısını taşımaya çalışırken kendi omuzlarının çöktüğünü fark etmiyorsun bile. Belki de sevmenin en acı tarafı bu; insan sevdiğinin hikâyesinde kaybolurken kendi hikâyesini yarım bırakıyor.
Ben sana bakıyorum.
Sen ona bakıyorsun.
O başkasına.
Belki de hayat dediğimiz şey, birbirine hep birkaç adım geç kalan insanların hikâyesinden ibaret. Yanlış insan olduğumuzdan değil de, aynı acının içinde farklı zamanlarda kaybolduğumuzdan böyle oldu belki. Çünkü bazı insanlar birbirini gerçekten sever ama aynı anda birbirine yetişemez. Birinin eli uzanırken diğeri çoktan vazgeçmiştir. Biri kal demeye cesaret ettiğinde diğeri gitmenin yorgunluğunu yüklenmiştir içine.
Son Adım
Senden çok önce geçtiğim yollardan geçiyorsun şimdi Nisera. O yüzden susuşunu da biliyorum, geceleri tavana bakarken kurduğun o cümleleri de… İnsan bazı acıları anlatamıyor çünkü anlatınca küçülecek sanıyor. Oysa bazı şeyler konuşulmadıkça büyüyor. İçinde büyüyor, kaburgalarının arasına yerleşiyor, nefes alışını bile değiştiriyor.
Bu yol aslında tek bir adımla bitebilir. İnsan bazen bunu çok net görüyor. “Bir adım atsam her şey bitecek,” diyorsun. Ama o adım… İşte insanın ömrünü tüketen şey bazen yalnızca o ilk adım oluyor. Çünkü alıştığın acı bile bilinmezlikten daha güvenli geliyor bir yerden sonra. Canın ne kadar yanarsa yansın, ne kadar yorulursan yorul, insan bazen kurtulmaya bile hâl bulamıyor. Bitirmek istiyorsun. İçindeki bütün kuvveti toplayıp ayağa kalkıyorsun ama tam yürümeye başlayacakken bir şey seni geri çekiyor.
Birini çok severken farkında olmadan onu merkeze koyuyoruz. Önce küçük şeylerle başlıyor bu. Günün nasıl geçtiğini ona anlatıyorsun. Yediğin yemekte onu düşünüyorsun. Güldüğünde ilk ona dönmek istiyorsun. Sonra fark etmeden kendi içindeki tahtı ona bırakıyorsun. Ve bir gün bakıyorsun ki kendi ülkende mülteciye dönüşmüşsün.
Bir sözüyle bütün günün değişiyor. Bir bakışıyla için ısınıyor. Sessiz kaldığında ise sanki bütün şehir kararıyor. Kalbin ona göre atıyor, zihnin ona göre şekil alıyor. Organların bile onun buyruğuna geçiyor sanki. Oysa o ülkenin sahibi de sendin, iktidarı da sendin. Anahtarını güvenerek verdiğin biri nasıl oldu da içeride savaş çıkardı? Nasıl oldu da akıl ve kalbi birbirine düşman etti? İçinde iki ayrı devlet kuruldu sanki. Kalbin affetmek isterken aklın kaçmaya çalıştı. Aklın unut demeye çalışırken kalbin aynı yerde bekledi. Ve en kötüsü de ne biliyor musun? Yaralanan da sen oldun, ölen de sen oldun, ayakta kalmaya çalışan