Wilhelm Schmid’in Kendiyle Dost Olmak Hayatı Nasıl Kolaylaştırır? adlı eserini okurken kitabın temel mesajı, insanın kendisiyle olan ilişkisinin hayatı kolaylaştırdığıdır. Ancak okuma sürecinde bazı kavramlar ve çıkarımlar dikkatimi çekti; özellikle “kendini sevmek” ile “narsizm” kavramlarının karıştırılması, bazı başlıkların gereksiz ayrımlar yaratması ve anlatımın kısalığı eleştirilmesi gereken noktalar arasında yer aldı.
Sayfa 11’deki “Azcık narsizme fazla itirazımız olmaz: kendisini en azından birazcık seven bir insan, kendisiyle hiç başı hoş olmayan, hatta belki kendisinden nefret eden birisinden daha fazla huzur bahşeder etrafına” cümlesini inceledim. Burada yazar, kendini sevmeyi narsizmle ilişkilendiriyor; oysa narsizm kendini sevmek değildir ve ölçüsü yoktur. Kitap bu çıkarım üzerinden devam ediyor; çıkarımlar doğru olsa da kavramın adlandırılması hatalıdır. Aynı sayfada, kendini sevmeyi “abartmak” ile narsizm ve başkalarını etkilemek arasındaki farkı vurguladım: Bir kişinin kendini çok sevmesi, başkalarına zarar vermiyorsa sağlıklıdır; sorun sevgiyi yanlış uygulamakta ortaya çıkar.
Sayfa 13’teki “… abartılı bir öz sevginin tehlikelerine kapılmadan…” ifadesi üzerine not aldım: Buradaki tehlike, sevgiyi yanlış anlamaktan kaynaklanır; kendini sevmek hatalı değildir. Ayrıca narsist kişiler, kendini sevmekten ziyade başkalarını manipüle ederek tatmin olurlar; kitabın bu tanımı çoğu yerde yanlış anlaşılmıştır.
Birinci bölüm başlığı “Kendini Sevmek mi, Kendiyle Dost Olmak mı?” ise gereksiz bir ayrım yaratıyor. İnsan kendiyle olan ilişkisini sabit bir isimle tanımlamak zorunda değildir; kendini seven biri aynı zamanda kendiyle dost da olabilir. Sayfa 17’deki “… aşırı öz sevgide, başkalarındaki ilgiler insanın kendisine dönük olgisine bağlıdır” cümlesi de