Kimse inanmadı ki zaten bana. İnandıramadım insanları kendime. Yıllarca uğraştım ama hayır, inanmayı seçmediler bana. Bunun yerine beni itmeyi tercih ettiler.
Bunca zaman sesimden rahatsız olan annem şimdi sessizliğimden yakınıyordu. Hayat böyleydi. İnsan hep olmayacak olanı isterdi.
Sorunlu olan ben miydim?
Bana bu şekilde davranılmasını hak ediyor muydum?
Bu normal olan mıydı?
İnsanlar bu yüzden mi sessiz kalıp yardım etmemişlerdi?
