"İstemeden varım, istemeden öleceğim. Olduğum şeyle olmadığım şey arasında, hayal ettiğim şeyle hayatın beni yaptığı şey arasında bir boşluğum..."
Ne zaman sustum, o zaman başladılar konuşmaya. Kafamın içinde; eski benlerim, yarım kalan cümlelerim, annemin sesi.
Her biri bir yerime tutunmuş.
Biri "yoluna devam et" diyor,
öteki "biz burada kaldık" diye ağlıyor.
Hangisi benim?
Belki hiçbiri.
Belki hepsi...