"İstemeden varım, istemeden öleceğim. Olduğum şeyle olmadığım şey arasında, hayal ettiğim şeyle hayatın beni yaptığı şey arasında bir boşluğum..."
Artık bir çocuk olmadığımı biliyordum, ama bir ‘yetişkin’ de değildim. Çocukluğun neşe dolu kayıtsızlığı ve yetişkinliğin bilinçlendirici acısı ve hayal kırıklığı arasında asılı duruyordum. Daha önceki gibi umursamaz ve mutlu olmak istiyordum. Ama çocukluğun bittiğini biliyordum.
Ve sonuçta gerçek "Kayra" sadece kendi ölümü için ortaya çlkacaktı. O gün gelene kadar da kendini dünyanın en iyi yalancısı olarak yetiştirmeye çalışan, basit ya da yüksek zevklerden çok, sırf rahatsız edilmemek uğruna sahte olmuş bir "Kayra" gibi yaşayacaktım...
Düşünmek çok yorucuydu. Bu dünyada bir yüz bulmak çok zordu. Hepsini yakmak istedim. Bütün yazıları, her şeyi. Alevler yemeli, diye düşündüm. Hayatımı. Ölümümü.