Zeynep ASLAN
@_Always_
@IAMJAKE_3327_TESLAWASRİGHT_777
Şu anda okuduğu kitap
“... zamansız kültür, kültürsüz toplum; toplumsuz kültür, kültürsüz de zaman düşünülemez.”
İnsan beşer bir varlıktır. Duyguları ve düşünceleri vardır. Doğduğu andan itibaren maddi manevi başka insanlara ihtiyaç duyar. Bu ihtiyaçtan da toplum doğar. Toplum ise birçok insanın bir araya gelerek birlik, beraberlik duyguları içerisinde insanların birbirleriyle iyi geçinmesi sonucu oluşur. İşte bu duygular da kültürü oluşturan duygulardan başka bir şey değildir. Öyleyse şöyle denilebilir. “İnsan toplumu, toplum da kültürü oluşturur.”
Tabii olarak bu süreç içerisinde insan da zaman da değişir, gelişir. Toplum değiştikçe kültürün de gelişip değişmesi kaçınılmazdır. Bu nedenle kültür toplum için, toplum da insan için büyük bir önem arz eder.
İnsanın kültürü; duyguları, düşünce biçimi, dini ile ilgilidir. İnsan bu kavramlarla büyür ve gelişir. Ve bu kavramlardan en önemlisi ve bu yazıda da çokça bahsedeceğimiz “din” kavramıdır. Çünkü bir insanın dini o insanın yaşam biçimidir. Biz Müslüman kardeşler Allah’a inanır ve hak din olan İslam ile yücelir, şerefleniriz. Ve biz insanlar aynı dine mensup olduğumuz insanlarla da birlikte yaşarız, diğer dinlere de saygı duyarız. Ve böylece din toplumu ayakta tutar.
İnsan ve toplum bu mükemmel birlik ve beraberliği oluşturan kültür içinde mutlu mesut yaşar. En azından bizlere öğretilen ütopya budur.
Fakat hayatın gerçeklerine döndüğümüzde ise karşımıza Avrupa, İngiliz-Yahudi Çağdaş Medeniyeti ve “ben merkezci” toplumlar çıkar. Toplumu birbirine bağlayan kültürün en önemli unsurlarından biri olan dilerinde bile bu gerçek ile karşılaşırız. Nasıl “I” yani ben “you and we” sen ve bizden daha büyük ve önce kullanılıyorsa bu toplumlarda da ben merkezcilik her şeyden daha önemlidir ve önceliklidir.
Ben merkezci toplum ve medeniyetlerde ise
