Durda şu zenginin rüyasına girip kulağına fısıldayayım; neden hep kendini düşünürsün? Neden kazandığını hep kendin için harcarsın? Dilenciye bir kaç ruble verseydin, belki bu gece rüyanda Zümrüdüanka'nın sırtında göklere yükseliyor olurdun..
Böyle mutlu anlarda bile gözlerim doluyor.Sebebini bende anlayamıyorum. Belki de çektiğim acılar, yaşadığım kırık yıllar beni bu denli hassaslaştırdı..
Sevdiğinin gözlerinde böyle gözyaşları görmemiş olanlar, insanın kalbi minnettarlıkla ve çekingenlikle titrerken dünyada ne denli büyük mutlulukların olabileceğinden habersizdirler.