Keşke uzun zaman önce öğrenseydim dediğim bir şey var..”Olay şu,”dedi.”İstenildiği gibi olan ya da olmayan şeylere üzülmekle o kadar zaman harcıyoruz ki treni kaçırıyoruz.Hayat kendi yolunu bulur ve her şey olacağına varır.Sadece yaşa ve bırak olsun gitsin.”
Sözler bir yana,türkü boyunca bakışları hep benim üzerimdeydi Ezel’in.Orada ikimizden başka hiç kimse yokmuş gibi,gözlerimin içine bakarak söylüyordu türkülerini.Garip duygular içindeydim.Doğduğundan bu yana sevgi şefkat görmemiş ve hiç ummadığı bir anda başı okşanmış küçük bir çocuk gibi hissediyordum kendimi.
“İnsan hiçbir nedenle kendini öldürmez,Mâço,”dedi babam.”Hayat boyu insanların başına gelmedik kalmaz.Sıkıntılar da üzüntüler de hep biz insanlar içindir.Her sıkıntının ardından,tıpkı her gecenin sonunda güneşin doğması gibi,mutlaka güzel günler gelir.”