Ayşe Doğan
@_Aysedogan
Şu anda okuduğu kitap
Nefis, insanı üzme meydanıydı, anladım. Dertleri insana hissettirme alanıydı. İnsana, başkalarını bahane ettirerek acı çektirme zindanıydı. Çünkü her şeyi karanlık gösteriyordu. Hiçbir şeyin olumlu yanını göstermiyordu.
Sayfa 147
Nefsin çakıl taşlarını atmak için koştum. Nefisten kalbe, kalpten nefse say ettim...
Sayfa 113
Aşk, kâinatın yaratılış mayasıydı. Bu maya insanda tevhid (birlik) olarak kalbe yansımıştı. Onun için kalp, aşk dendiğinde Bir’i isterdi.
Kalp, aşkı hep Bir’i ile yaşardı.
Sayfa 66