Ayşe
@_AyySee
Şu anda okuduğu kitap
En iyisinden en kötüsüne, yaşadığımız her şey, geçişimli halkalar gibi birbiri içinde eriyerek oluşturmuştur bizi.
Hiçbir ayrılık gitmekle özdeş değildir. Gerçek ayrılık tam anlamıyla bir unutuşla başlar. Yalnız bizim değil bizi bilenlerin de unutuşuyla. O yerden, o mekândan, o insandan bizde süren, bizi oluşturan ne varsa, hepsinin belleğimizden, benliğimizden, hayatımızdan silinip gitmesiyle...
Oysa bu hiçbir insan için hiçbir zaman mümkün olmayacaktır.
Çocuğun cinsel yaşamı kendini çoğunlukla gözlemlenebilecek bir biçimde yaşamının üçüncü veya dördüncü yılında ortaya koymaktadır.
Ne tuhaf, insanın en büyük hazinesi, ona en büyük acıyı çektiren yüreğiydi ve gökyüzünü içine alacak kadar genişti. İnsan bunu ne geç öğreniyordu.
Ey acıdan damıtılmış yaşama sevinci, sen ne güzel, ne büyük, ne değerlisin...